Softe ouders en hun vreselijke kinderen en publique

Kinderen in winkels, wat haat ik ze.

Begrijp me niet verkeerd, vaak kunnen de kinderen er zelf weinig aan doen dat ze bloedirritant zijn en geen opvoeding gehad hebben van hun ouders. Bij hun thuis is hun gedrag normaal en weten ze niet beter. De ouders daarentegen hebben flink gefaald.

Situatie 1: Ik ben in een winkel vol met servies, glas, oftewel breekbare spullen. Terwijl moeders aan de kassa geholpen wordt door een medewerker, rennen twee kinderen de winkel rond alsof het de drie dwaze dagen zijn bij de bijenkorf. Alsof er ergens een pot met goud staat, of, in dit geval, met snoep ofzo.. De eigenaar kijkt ernaar en kijkt naar de moeder. Wat moet je doen in zo'n geval, de kinderen aanspreken of de moeder? Vaak, als de moeder vanaf het begin al niks zegt van dit belachelijke gedrag, gaan ze het ook niet doen als de eigenaar erover begint.
Dus stapt de eigenaar naar de kinderen en vertelt ze dat ze niet mogen rennen in de winkel. De kinderen knikken en lopen samen verder. De moeder van achter de kassa kijkt afkeurend naar de eigenaar.
Doos, voed je kinderen op, laat het niet aan anderen over.

Situatie 2: Ook vreselijk vervelend zijn de moeders die dingen aan hun kinderen vragen. "Lieverd, zou je alsjeblieft willen stoppen met rennen?" "Lieverd, wil je alsjeblieft naar mama luisteren?" "Lieverd, wil je mama niet onderbreken als ze praat?"
Zucht. Nee, gek dat die kinderen verpest zijn door je stomme, niet-effectieve manier van opvoeden. Die kinderen zien dit als een vraag, het hoeft dus niet als ze het niet willen. Je moet kinderen duidelijk maken wat wel en wat niet kan. Zo werkt het dus niet!

Situatie 3: Kinderen die zo verwend zijn dat ze mogen bepalen wat mama koopt in de supermarkt. Dit zijn misschien wel de allerergste moeders. Als de kinderen doorhebben dat ze veel invloed hebben op wat er gekocht wordt, flikkeren ze op een gegeven moment zelf van alles in de wagen. Zo kom je thuis met een bon van 200 euro en een overdosis aan K3 chips en Danoontje powerrrrr toetjes.
Waar ik helemaal een hekel aan heb zijn moeders die toegeven aan het gezeik van hun kinderen. Laatst zag ik een moeder een lege chipszak op de band leggen. Het kind had zo ontzettend zitten zeuren dat ie honger had en had haar al geschopt. Dus maakt zij de zak open en geeft hem chips. Houdt ie in ieder geval zijn mond. Later legt ze hem op de band om hem alsnog te betalen.
Dit is fout om zoooooveeel redenen. Ten eerste, je beloont je kind omdat hij je schopt?! WAT?! Ten tweede, je laat je vertellen wat je moet doen door je eigen draak van 3?! Zien deze mensen dan zelf niet in dat ze autoriteit moeten hebben over hun kinderen en gezag moeten afdwingen?

Situatie 4: In de trein. Tegenover me zitten twee moeders met beide twee kinderen. Een blanke familie en een getinte familie. Binnen de blanke familie is het één grote chaos, de kinderen rennen door de trein en de moeder leest een boek met earplugs in. Lekker makkelijk, je afsluiten voor je eigen ellende. Maar wij, de andere passagiers, mogen lekker luisteren naar je stomme kinderen die elkaar zogenaamd neerschieten.
De getinte familie zit rustig tegenover elkaar in de trein. Het kind zit op de stoel met zijn schoenen. Zijn moeder kijkt ernaar en corrigeert hem. Geen schoenen op de stoel. Het kind vraagt of ze straks kunnen gaan eten. Het antwoord van de moeder is: "Straks eten we wat, als je niet meer zeurt." Moeder is aan de telefoon en haar dochter vraagt haar wat. Moeder stopt haar conversatie, zegt tegen haar kind: "Mama is even aan de telefoon, eventjes wachten.'

En zo hoort het. Zo schep je duidelijkheid voor de kinderen. De Nederlandse kinderen zijn verwend en arrogant.  De oudere generatie heeft het over 'de jeugd van tegenwoordig'. Sorry hoor, maar wie had ze op moeten voeden toen het nog kon? De jeugd is verpest omdat de ouders van tegenwoordig softies zijn die totaal geen besef hebben van wat voor koters ze gecreëerd hebben.