Mijn zus en ik zijn verwend qua vakanties. Mijn eerste verre reis was naar Zuid-Afrika toen ik tien was en de jaren daarop waren allemaal verre vakanties. Maleisië, Thailand, Marokko, Florida, California, we hebben het allemaal gehad binnen een paar jaar. Je komt in compleet nieuwe en vreemde culturen, die ontzettend anders zijn dan in Nederland. Vaak kwamen we in plaatsen waar toerisme helemaal niet normaal was, dus we kwamen vaak in vreemde situaties.
Zo waren we in 2006 op vakantie in Maleisië, waar we naar de Taman Negara gingen. De Taman Negara is een nationaal park, een regenwoud. We kwamen bij onze huisjes aan via een houten bootje, waarvan ik dacht dat ie binnen 3 seconden uit elkaar zou vallen. En hard dat dat ding ging! We zaten dus midden in de jungle, met allemaal insecten, beesten en de mooiste planten om ons heen. Zwijntjes scharrelden er rond, maar ook kleine aapjes. s 'Avonds deden we een nachttour, een gids ging ons door de jungle leiden en we zouden misschien nog wat herten en buffels spotten! Dat was onze verwachting tenminste. In plaats daarvan heb ik elke dodelijke spin gezien in dat regenwoud... "Yesshh yeshh, the spiders that do not live in a web are very dangerous and can kill humans within an hour with their poison. Here we have one of those!" Voor ik het wist had ik een gigantische spin 10 cm voor m'n gezicht bungelen. Superleuke tour! Erg leerzaam. En doodeng.
Ook zijn we naar Thailand geweest. Er waren op dat moment weinig toeristen, omdat er in die tijd veel rellen waren geweest en het werd afgeraden om naar Thailand te gaan. Toch gingen we. We bezochten onder andere de hoofdstad, Bangkok. Mijn ouders hadden ergens iets gelezen over een bepaalde tempel waar ze heen wilden. Toen we daar aankwamen bleek hij dicht te zijn op dat tijdstip, want er was een bepaalde dienst op dat moment. Twee gasten vertelden ons dit en dat de tempel over 2 uur weer beschikbaar zou zijn. Wij baalden best wel. Ze stelden voor ons deze twee uur te vermaken en ons de stad te laten zien voor weinig geld. Ze reden in tuktuk's, van die wagens met ingebouwde fietsen. Zij zouden fietsen, wij konden in het karretje en zo zouden ze ons rondleiden. Daarna zouden ze ons weer afzetten bij de tempel. Nou, prima dachten wij. In het begin was het grappig, er werd gelachen en we reden door het centrum van de stad. Opeens stopten we bij een reisbureau. "Ja, kijk maar even binnen. Kom maar terug over een paar minuten." Supervreemd. Wij naar binnen, ze probeerden ons van alles aan te smeren aan hotels, uitjes etc. Wij hadden alles al geboekt, dus hadden we niks nodig. We werden zowat naar buiten getrapt door de eigenaar. "Is okay, we go on to next places!" Nou, wij instappen en reden verder. Weer stopten we, bij een kledingzaak voor heren. Flink duur ook. Wij weer naar binnen en weer naar buiten, want we kochten niks. Op dit punt werd ik flink gefrustreerd want ik had door dat deze ventjes ons verder helemaal niks zouden laten zien van de stad, maar ons naar winkels heen reden en hiervoor betaald werden. We maakten duidelijk dat we terug wilden naar de tempel, maar nee, we moesten nog naar een andere plek. Daarna zouden we teruggebracht worden. Uitstappen had weinig zin, want we zaten ergens in een achterbuurt en we hadden geen idee waar. -zucht- Hierna stapten we uit bij een juwelier. Eventjes kijken en we stapten weer in. Boos werden we afgeleverd bij de tempel en ze wilden opeens het dubbele tarief van wat er afgesproken was. No way, verspilling van onze tijd, dus geen fooi! Toen we eindelijk naar de tempel gingen, bleek hij gesloten die dag i.v.m. renovatie. Wat waren we boos!
Vorig jaar zijn we naar Marokko geweest. Van te voren was ik nogal sceptisch, want wat hadden mijn ouders nou te zoeken in Marokko?! Alles ging prima, totdat we in Marrakech aankwamen. Grote stad, met veel kleine straatjes in de medina (de oude binnenstad). De tomtom reed ons tot aan de medina, verder dan dat ging het niet. Toch moesten we nog 20 minuten reizen volgens dat ding. Wij met onze huurauto de medina ingereden met alle smalle straatjes. Hier konden we sowieso niet doorheen. Karren met fruit getrokken door ezels en scooters gingen ons voorbij. Wat een drukte! Mijn zus en moeder gingen de weg vragen, terwijl mijn vader en ik bij de auto bleven met al onze spullen. Twee gasten zouden ons naar onze verblijfplaats brengen. We konden onze auto parkeren en onze bagage nog eventjes erin laten, wat mij de kriebels gaf. Alles achterlaten en meelopen? Hmm.. Mijn ouders daarentegen vonden het een minder groot probleem en liepen met de gasten mee. Ik deed een slot op mijn rugzak (handbagage) en ging ook maar mee. "Yeshhh 5 minutes walking." Na een kwartier was ik het zat en zei dat ik terug wilde. "No no, we are almost there!" Uiteindelijk na 20 minuten waren we er en de eigenaar van het Riad (een ommuurd huis met een binnenplaatsje) was ontzettend vriendelijk. Muntthee werd gelijk klaargezet en wat snacks. Hij vertelde mijn vader van een parkeerplaats die veel dichterbij was en daar stond je auto achter een hek, dus was wat veiliger dan in de medina. De gasten namen hem weer mee om de auto op te halen en hielpen hem met de bagage. Ik begon ongerust te worden, want hij was inmiddels een uur weg. Hij had onze paspoorten, geld en alle reisinformatie en boekingen. We hoorden geschreeuw buiten en het bleek dat hij ruzie had gekregen met de gasten, want ze wilden elk 50 euro voor hun hulp! De eigenaar van het Riad stond er ook bij en wilde de gasten ook weg hebben, hij zei ook dat 50 belachelijk was. Twintig euro met z'n 2en delen was zat volgens hem. Uiteindelijk hebben ze 30 gehad om ze weg te krijgen.
Ook liepen we s 'avonds door de medina, we hadden gegeten op het grote plein in het midden van de stad. We liepen terug naar ons riad en binnen no time liepen er 3 jongens achter ons te schreeuwen. "Misterrr I want to give your daughters a nice massage! We will give them nice massages! I will buy your daughter for 3 camels and 5 sheep! Yeshh let me marry your daughters!" Gewoon een kwartier lang! Mijn zus en ik liepen hand in hand achter mijn ouders aan, doodsbang. Uiteindelijk hebben we een taxi genomen, want s 'avonds door de binnenstad lopen in het donker is niet prettig en geen aanrader!
Zo zijn er nog veel meer situaties die we meegemaakt hebben. Tsja, zo heb je weer wat meegemaakt en wat geleerd over andere culturen. Je vertrouwt erop dat mensen dingen aanbieden uit goede bedoelingen en blijkt dat niet altijd waar te zijn. Op dat moment zijn dit soort dingen helemaal niet leuk, maar achteraf kan je er wel om lachen samen. Om de situatie, maar ook om je eigen onnozelheid en naïviteit.
woensdag 27 november 2013
donderdag 21 november 2013
Verloren hobbies
Vroeger zocht ik altijd naar hobby's.. Zoveel vrije tijd, genoeg om te kunnen doen en te leren. Ik was ontzettend leergierig, wilde alles weten en kunnen. Ik heb superveel hobby fases gehad, waarin ik zo ongeveer elk jaar een andere hobby had en daar vrij veel tijd in stak. Door school had ik daar vaak geen tijd meer voor en verwaterden ze een beetje.
Mijn zus had een Manga tekenboek, zelf deed ze er niet zoveel mee, maar ik bekeek hem regelmatig gefascineerd door. Op een gegeven moment besloot ik zelf wat na te tekenen.
Zooo, ik was onder de indruk van mezelf, dit kon ik ECHT supergoed.. (dacht ik toen ;) ) Ik tekende zoveel ik kon. Ik kocht een tekenboek, goede tekenpotloden en speciale gummen. Ik breidde mijn Manga boeken collectie uit en als we op vakantie gingen kopieerde ik de tekeningen, zodat ik op vakantie ook kon tekenen.
Na de 'Manga periode' besloot ik serieuzere tekeningen te maken. Vaak maakte ik ze niet eens af, want dan begon ik alweer aan een nieuwe, zoals degene rechts onder. Ik moet toegeven, ben er nooit supergoed in geworden, want school maakte een einde aan onze relatie.
Piano spelen zat er ook al vroeg in. Toen ik ongeveer 8 was, moesten mijn zus en ik allebei een instrument gaan spelen van mijn ouders. Of nouja, moeten... We hadden het erover gehad en het leek ons wel leuk. Mijn zus koos gitaar en ik koos piano. Ik ging op piano les en na de basics kon ik echte liedjes gaan leren. Ik vond het toen nooit echt leuk, want ik moest vooral klassieke muziek spelen en daar had ik totaal niks mee. De andere liedjes kende ik niet, dus kan je ze ook nooit echt goed spelen. Om me te motiveren moest ik uren opschrijven en bij een bepaald aantal uren kreeg ik een stickervel. Man, wat heb ik gelogen over die uren, zo graag wilde ik stickers.... Omkoperij..
Ik stopte met pianoles na 6 jaar. En toen deed ik DE ontdekking die mijn leven zou veranderen. (klinkt spannend hè? Zo dramatisch :') )
Haha, nee youtube bestond al een tijdje, maar ik vond opeens allemaal covers en tutorials om bekende muziek te leren spelen. Ik pakte mijn keyboard erbij en zo leerde ik meerdere bekende liedjes te spelen van artiesten als Rihanna, Coldplay, Kesha en meer. Ja, dit was veel leuker dan les, ik leerde het mezelf wel.
Laatst zag ik wat video's van the Piano Guys. My god, wat zijn zij goed. Het plezier wat die gasten erin hebben is echt prachtig om te zien, en ook de muziek die ze zelf gecomponeerd hebben is supergoed. Dit moet ik ook kunnen! Mijn reacties op hun video's bestaan in het algemeen uit 3 elementen: fascinatie, jaloezie en ongeloof.
Sinds kort is mijn keyboard kapot, echt heel jammer. Dus heb ik besloten dat als ik later een eigen huis heb, ik een plek reserveer voor een grote, mooie piano :)
Mijn zus had een Manga tekenboek, zelf deed ze er niet zoveel mee, maar ik bekeek hem regelmatig gefascineerd door. Op een gegeven moment besloot ik zelf wat na te tekenen. 
Zooo, ik was onder de indruk van mezelf, dit kon ik ECHT supergoed.. (dacht ik toen ;) ) Ik tekende zoveel ik kon. Ik kocht een tekenboek, goede tekenpotloden en speciale gummen. Ik breidde mijn Manga boeken collectie uit en als we op vakantie gingen kopieerde ik de tekeningen, zodat ik op vakantie ook kon tekenen. Na de 'Manga periode' besloot ik serieuzere tekeningen te maken. Vaak maakte ik ze niet eens af, want dan begon ik alweer aan een nieuwe, zoals degene rechts onder. Ik moet toegeven, ben er nooit supergoed in geworden, want school maakte een einde aan onze relatie.
Piano spelen zat er ook al vroeg in. Toen ik ongeveer 8 was, moesten mijn zus en ik allebei een instrument gaan spelen van mijn ouders. Of nouja, moeten... We hadden het erover gehad en het leek ons wel leuk. Mijn zus koos gitaar en ik koos piano. Ik ging op piano les en na de basics kon ik echte liedjes gaan leren. Ik vond het toen nooit echt leuk, want ik moest vooral klassieke muziek spelen en daar had ik totaal niks mee. De andere liedjes kende ik niet, dus kan je ze ook nooit echt goed spelen. Om me te motiveren moest ik uren opschrijven en bij een bepaald aantal uren kreeg ik een stickervel. Man, wat heb ik gelogen over die uren, zo graag wilde ik stickers.... Omkoperij..
Ik stopte met pianoles na 6 jaar. En toen deed ik DE ontdekking die mijn leven zou veranderen. (klinkt spannend hè? Zo dramatisch :') )
Haha, nee youtube bestond al een tijdje, maar ik vond opeens allemaal covers en tutorials om bekende muziek te leren spelen. Ik pakte mijn keyboard erbij en zo leerde ik meerdere bekende liedjes te spelen van artiesten als Rihanna, Coldplay, Kesha en meer. Ja, dit was veel leuker dan les, ik leerde het mezelf wel.
Laatst zag ik wat video's van the Piano Guys. My god, wat zijn zij goed. Het plezier wat die gasten erin hebben is echt prachtig om te zien, en ook de muziek die ze zelf gecomponeerd hebben is supergoed. Dit moet ik ook kunnen! Mijn reacties op hun video's bestaan in het algemeen uit 3 elementen: fascinatie, jaloezie en ongeloof.Sinds kort is mijn keyboard kapot, echt heel jammer. Dus heb ik besloten dat als ik later een eigen huis heb, ik een plek reserveer voor een grote, mooie piano :)
dinsdag 12 november 2013
Softe ouders en hun vreselijke kinderen en publique
Kinderen in winkels, wat haat ik ze.
Begrijp me niet verkeerd, vaak kunnen de kinderen er zelf weinig aan doen dat ze bloedirritant zijn en geen opvoeding gehad hebben van hun ouders. Bij hun thuis is hun gedrag normaal en weten ze niet beter. De ouders daarentegen hebben flink gefaald.
Situatie 1: Ik ben in een winkel vol met servies, glas, oftewel breekbare spullen. Terwijl moeders aan de kassa geholpen wordt door een medewerker, rennen twee kinderen de winkel rond alsof het de drie dwaze dagen zijn bij de bijenkorf. Alsof er ergens een pot met goud staat, of, in dit geval, met snoep ofzo.. De eigenaar kijkt ernaar en kijkt naar de moeder. Wat moet je doen in zo'n geval, de kinderen aanspreken of de moeder? Vaak, als de moeder vanaf het begin al niks zegt van dit belachelijke gedrag, gaan ze het ook niet doen als de eigenaar erover begint.
Dus stapt de eigenaar naar de kinderen en vertelt ze dat ze niet mogen rennen in de winkel. De kinderen knikken en lopen samen verder. De moeder van achter de kassa kijkt afkeurend naar de eigenaar.
Doos, voed je kinderen op, laat het niet aan anderen over.
Situatie 2: Ook vreselijk vervelend zijn de moeders die dingen aan hun kinderen vragen. "Lieverd, zou je alsjeblieft willen stoppen met rennen?" "Lieverd, wil je alsjeblieft naar mama luisteren?" "Lieverd, wil je mama niet onderbreken als ze praat?"
Zucht. Nee, gek dat die kinderen verpest zijn door je stomme, niet-effectieve manier van opvoeden. Die kinderen zien dit als een vraag, het hoeft dus niet als ze het niet willen. Je moet kinderen duidelijk maken wat wel en wat niet kan. Zo werkt het dus niet!
Situatie 3: Kinderen die zo verwend zijn dat ze mogen bepalen wat mama koopt in de supermarkt. Dit zijn misschien wel de allerergste moeders. Als de kinderen doorhebben dat ze veel invloed hebben op wat er gekocht wordt, flikkeren ze op een gegeven moment zelf van alles in de wagen. Zo kom je thuis met een bon van 200 euro en een overdosis aan K3 chips en Danoontje powerrrrr toetjes.
Waar ik helemaal een hekel aan heb zijn moeders die toegeven aan het gezeik van hun kinderen. Laatst zag ik een moeder een lege chipszak op de band leggen. Het kind had zo ontzettend zitten zeuren dat ie honger had en had haar al geschopt. Dus maakt zij de zak open en geeft hem chips. Houdt ie in ieder geval zijn mond. Later legt ze hem op de band om hem alsnog te betalen.
Dit is fout om zoooooveeel redenen. Ten eerste, je beloont je kind omdat hij je schopt?! WAT?! Ten tweede, je laat je vertellen wat je moet doen door je eigen draak van 3?! Zien deze mensen dan zelf niet in dat ze autoriteit moeten hebben over hun kinderen en gezag moeten afdwingen?
Situatie 4: In de trein. Tegenover me zitten twee moeders met beide twee kinderen. Een blanke familie en een getinte familie. Binnen de blanke familie is het één grote chaos, de kinderen rennen door de trein en de moeder leest een boek met earplugs in. Lekker makkelijk, je afsluiten voor je eigen ellende. Maar wij, de andere passagiers, mogen lekker luisteren naar je stomme kinderen die elkaar zogenaamd neerschieten.
De getinte familie zit rustig tegenover elkaar in de trein. Het kind zit op de stoel met zijn schoenen. Zijn moeder kijkt ernaar en corrigeert hem. Geen schoenen op de stoel. Het kind vraagt of ze straks kunnen gaan eten. Het antwoord van de moeder is: "Straks eten we wat, als je niet meer zeurt." Moeder is aan de telefoon en haar dochter vraagt haar wat. Moeder stopt haar conversatie, zegt tegen haar kind: "Mama is even aan de telefoon, eventjes wachten.'
En zo hoort het. Zo schep je duidelijkheid voor de kinderen. De Nederlandse kinderen zijn verwend en arrogant. De oudere generatie heeft het over 'de jeugd van tegenwoordig'. Sorry hoor, maar wie had ze op moeten voeden toen het nog kon? De jeugd is verpest omdat de ouders van tegenwoordig softies zijn die totaal geen besef hebben van wat voor koters ze gecreëerd hebben.
Begrijp me niet verkeerd, vaak kunnen de kinderen er zelf weinig aan doen dat ze bloedirritant zijn en geen opvoeding gehad hebben van hun ouders. Bij hun thuis is hun gedrag normaal en weten ze niet beter. De ouders daarentegen hebben flink gefaald.
Situatie 1: Ik ben in een winkel vol met servies, glas, oftewel breekbare spullen. Terwijl moeders aan de kassa geholpen wordt door een medewerker, rennen twee kinderen de winkel rond alsof het de drie dwaze dagen zijn bij de bijenkorf. Alsof er ergens een pot met goud staat, of, in dit geval, met snoep ofzo.. De eigenaar kijkt ernaar en kijkt naar de moeder. Wat moet je doen in zo'n geval, de kinderen aanspreken of de moeder? Vaak, als de moeder vanaf het begin al niks zegt van dit belachelijke gedrag, gaan ze het ook niet doen als de eigenaar erover begint.
Dus stapt de eigenaar naar de kinderen en vertelt ze dat ze niet mogen rennen in de winkel. De kinderen knikken en lopen samen verder. De moeder van achter de kassa kijkt afkeurend naar de eigenaar.
Doos, voed je kinderen op, laat het niet aan anderen over.
Situatie 2: Ook vreselijk vervelend zijn de moeders die dingen aan hun kinderen vragen. "Lieverd, zou je alsjeblieft willen stoppen met rennen?" "Lieverd, wil je alsjeblieft naar mama luisteren?" "Lieverd, wil je mama niet onderbreken als ze praat?"
Zucht. Nee, gek dat die kinderen verpest zijn door je stomme, niet-effectieve manier van opvoeden. Die kinderen zien dit als een vraag, het hoeft dus niet als ze het niet willen. Je moet kinderen duidelijk maken wat wel en wat niet kan. Zo werkt het dus niet!
Situatie 3: Kinderen die zo verwend zijn dat ze mogen bepalen wat mama koopt in de supermarkt. Dit zijn misschien wel de allerergste moeders. Als de kinderen doorhebben dat ze veel invloed hebben op wat er gekocht wordt, flikkeren ze op een gegeven moment zelf van alles in de wagen. Zo kom je thuis met een bon van 200 euro en een overdosis aan K3 chips en Danoontje powerrrrr toetjes.
Waar ik helemaal een hekel aan heb zijn moeders die toegeven aan het gezeik van hun kinderen. Laatst zag ik een moeder een lege chipszak op de band leggen. Het kind had zo ontzettend zitten zeuren dat ie honger had en had haar al geschopt. Dus maakt zij de zak open en geeft hem chips. Houdt ie in ieder geval zijn mond. Later legt ze hem op de band om hem alsnog te betalen.
Dit is fout om zoooooveeel redenen. Ten eerste, je beloont je kind omdat hij je schopt?! WAT?! Ten tweede, je laat je vertellen wat je moet doen door je eigen draak van 3?! Zien deze mensen dan zelf niet in dat ze autoriteit moeten hebben over hun kinderen en gezag moeten afdwingen?
Situatie 4: In de trein. Tegenover me zitten twee moeders met beide twee kinderen. Een blanke familie en een getinte familie. Binnen de blanke familie is het één grote chaos, de kinderen rennen door de trein en de moeder leest een boek met earplugs in. Lekker makkelijk, je afsluiten voor je eigen ellende. Maar wij, de andere passagiers, mogen lekker luisteren naar je stomme kinderen die elkaar zogenaamd neerschieten.
De getinte familie zit rustig tegenover elkaar in de trein. Het kind zit op de stoel met zijn schoenen. Zijn moeder kijkt ernaar en corrigeert hem. Geen schoenen op de stoel. Het kind vraagt of ze straks kunnen gaan eten. Het antwoord van de moeder is: "Straks eten we wat, als je niet meer zeurt." Moeder is aan de telefoon en haar dochter vraagt haar wat. Moeder stopt haar conversatie, zegt tegen haar kind: "Mama is even aan de telefoon, eventjes wachten.'
En zo hoort het. Zo schep je duidelijkheid voor de kinderen. De Nederlandse kinderen zijn verwend en arrogant. De oudere generatie heeft het over 'de jeugd van tegenwoordig'. Sorry hoor, maar wie had ze op moeten voeden toen het nog kon? De jeugd is verpest omdat de ouders van tegenwoordig softies zijn die totaal geen besef hebben van wat voor koters ze gecreëerd hebben.
maandag 11 november 2013
Hotelverhalen
Het werken in de bar van een hotel brengt soms leuke situaties met zich mee. Je hebt het gewone restaurant en de bar waar ik werk. Als gasten uitgegeten zijn, komen ze wat drinken bij ons. Meestal ontzettend gezellig (er gaat aardig wat drank doorheen) maar ook soms wat vreemd.
Zo ook afgelopen vrijdag.
Er waren 5 hotelgasten, 3 vrouwen en 2 mannen, die de hele tijd onze bar in en uit liepen. In het restaurant mag er niet gerookt worden en dus kwamen ze roken op het terras bij onze bar. Omdat ze elke keer zeiden dat ze na het eten wat kwamen drinken, liep ik elke keer naar ze toe als ze weer binnen kwamen, om vervolgens 4x achter elkaar te horen: "Nee, we zijn nog aan het eten, straks komen we wat drinken." Oké dan. Toen ze na de 6e keer eindelijk wel wat kwamen drinken werd het al een beetje vreemd. Éen vrouw bestelde een hele fles wijn voor zichzelf, de ander 2 vodka jus d'orange en verder niks bijzonders. Na ongeveer een half uur ging één van de drie vrouwen met de twee heren aan de bar zitten en bestelde een fles wijn van zo'n 250,- euro. Binnen 10 minuten werd deze fles leeggedronken. Vervolgens kwam de man van de vrouw binnen. Ze keek hem lieftallig aan en zei: "Schat, kan je even afrekenen voor mij?" Dit allemaal terwijl ze zo'n 10.000 keer per minuut knipperde met haar ogen. Ik hoorde dit en bleef in de buurt staan toen mijn collega hem de rekening bracht.
This should be good!
De man opende het mapje en zijn ogen werden zo groot als tennisballen. Zonder iets te zeggen keek hij naar mijn collega, terug naar de rekening, keek naar zijn vrouw, terug naar de rekening. Hij keek weer op en zei: "De komma staat verkeerd."
-stilte-
Mijn collega: "Hmm nee, uw vrouw heeft net een Spaanse Cava op van dit merk en die kost 249,50 euro."
De man: "ZIE JIJ MIJ LACHEN?!"
Mijn collega: "Ziet u mij lachen?"
De man: "U?! NOEM JE ME NOU OOK NOG U?! HOE OUD DENK JE DAT IK BEN MAN?!"
-stilte-
De man pakte een bundeltje van vijftigjes uit zijn zak en begon briefjes neer te tellen. Hoppa, 250 euro op de bar. Mijn collega geeft hem 50 cent terug en krijgt die gelijk weer teruggegooid. "Ja vriend, denk je dat ik nu nog geef om die paar centen. Hou het nou maar!" En nog 10 euro fooi. En weg was hij.
Bijzonder.
Daarna kwamen onze Vrijdagse Vreemdgangers. Tenminste, dat dacht ik. Twee mensen die altijd apart binnen komen, twee uur lang aan de zuip gaan, om vervolgens er 'eventjes vandoor te gaan'. Voor TWEE UUR lang. Een wandelingetje, even een hapje eten. Elke keer is het wat anders. Daarna doen ze nog een drankje bij ons en gaan beide weer hun eigen weg. De klassieke manier van vreemdgaan. Later hoorde ik dat hij haar betaalde en doordeweeks met andere, jongere vrouwen komt. Dat is een duur grapje voor meneer.
Smeerpijp.
Het mooiste is nog dat iedereen die in de bar werkt, weet wat er gebeurt in die twee uur. Ze komen binnen en blikken worden gelijk gewisseld tussen alle collega's.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de clubavonden. Eens in de zoveel jaar komen er rond de 80 man eten en dan nog 400 feesten. Mensen zijn binnen twee uur zo dronken dat ze totaal geen besef meer hebben waar ze zijn. De ene helft staat op de bar zonder shirt (of nouja, het shirt is inmiddels om het hoofd geknoopt, dus niet helemaal zonder shirt) en de andere helft staat uitbundig te dansen op de dansvloer en gooit alles van mijn dienblaadje op de grond, zodat ik NOG een keer terug kan naar de bar.. En dat soort mensen heeft de leeftijd van mijn ouders. Fijn!
Zo maak je heel wat mee, maar je leert ook hoe mensen kunnen zijn. Nouja, zo heb je weer leuke verhalen voor op verjaardagen, toch? ;)
Zo ook afgelopen vrijdag.
Er waren 5 hotelgasten, 3 vrouwen en 2 mannen, die de hele tijd onze bar in en uit liepen. In het restaurant mag er niet gerookt worden en dus kwamen ze roken op het terras bij onze bar. Omdat ze elke keer zeiden dat ze na het eten wat kwamen drinken, liep ik elke keer naar ze toe als ze weer binnen kwamen, om vervolgens 4x achter elkaar te horen: "Nee, we zijn nog aan het eten, straks komen we wat drinken." Oké dan. Toen ze na de 6e keer eindelijk wel wat kwamen drinken werd het al een beetje vreemd. Éen vrouw bestelde een hele fles wijn voor zichzelf, de ander 2 vodka jus d'orange en verder niks bijzonders. Na ongeveer een half uur ging één van de drie vrouwen met de twee heren aan de bar zitten en bestelde een fles wijn van zo'n 250,- euro. Binnen 10 minuten werd deze fles leeggedronken. Vervolgens kwam de man van de vrouw binnen. Ze keek hem lieftallig aan en zei: "Schat, kan je even afrekenen voor mij?" Dit allemaal terwijl ze zo'n 10.000 keer per minuut knipperde met haar ogen. Ik hoorde dit en bleef in de buurt staan toen mijn collega hem de rekening bracht.
This should be good!
De man opende het mapje en zijn ogen werden zo groot als tennisballen. Zonder iets te zeggen keek hij naar mijn collega, terug naar de rekening, keek naar zijn vrouw, terug naar de rekening. Hij keek weer op en zei: "De komma staat verkeerd."
-stilte-
Mijn collega: "Hmm nee, uw vrouw heeft net een Spaanse Cava op van dit merk en die kost 249,50 euro."
De man: "ZIE JIJ MIJ LACHEN?!"
Mijn collega: "Ziet u mij lachen?"
De man: "U?! NOEM JE ME NOU OOK NOG U?! HOE OUD DENK JE DAT IK BEN MAN?!"
-stilte-
De man pakte een bundeltje van vijftigjes uit zijn zak en begon briefjes neer te tellen. Hoppa, 250 euro op de bar. Mijn collega geeft hem 50 cent terug en krijgt die gelijk weer teruggegooid. "Ja vriend, denk je dat ik nu nog geef om die paar centen. Hou het nou maar!" En nog 10 euro fooi. En weg was hij.
Bijzonder.
Daarna kwamen onze Vrijdagse Vreemdgangers. Tenminste, dat dacht ik. Twee mensen die altijd apart binnen komen, twee uur lang aan de zuip gaan, om vervolgens er 'eventjes vandoor te gaan'. Voor TWEE UUR lang. Een wandelingetje, even een hapje eten. Elke keer is het wat anders. Daarna doen ze nog een drankje bij ons en gaan beide weer hun eigen weg. De klassieke manier van vreemdgaan. Later hoorde ik dat hij haar betaalde en doordeweeks met andere, jongere vrouwen komt. Dat is een duur grapje voor meneer.
Smeerpijp.
Het mooiste is nog dat iedereen die in de bar werkt, weet wat er gebeurt in die twee uur. Ze komen binnen en blikken worden gelijk gewisseld tussen alle collega's.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de clubavonden. Eens in de zoveel jaar komen er rond de 80 man eten en dan nog 400 feesten. Mensen zijn binnen twee uur zo dronken dat ze totaal geen besef meer hebben waar ze zijn. De ene helft staat op de bar zonder shirt (of nouja, het shirt is inmiddels om het hoofd geknoopt, dus niet helemaal zonder shirt) en de andere helft staat uitbundig te dansen op de dansvloer en gooit alles van mijn dienblaadje op de grond, zodat ik NOG een keer terug kan naar de bar.. En dat soort mensen heeft de leeftijd van mijn ouders. Fijn!
Zo maak je heel wat mee, maar je leert ook hoe mensen kunnen zijn. Nouja, zo heb je weer leuke verhalen voor op verjaardagen, toch? ;)
woensdag 6 november 2013
Het verhaal van de tattoo
Twee jaar geleden
Situatie: "Mam, ik wil heel graag een tattoo. Een muzieknoot, op mijn enkel." Mama: "Grapjas, ik dacht het niet! Waarom een muzieknoot, je hebt niks met muziek." Ik: "Ja echt, ik speel piano, hou van muziek." Mama: "We hebben het er later nog wel over.."
Ja, zo begon het. Als een gesprek eindigt met: "We hebben het er later nog wel over" weet je eigenlijk al genoeg. Mooi niet dat dat gaat gebeuren. Het is een manier van ouders om het gesprek uit te stellen, zodat ze tijd hebben om te verwerken wat er net gezegd is. Maar als ik iets wil, wil ik het en wel nu!
Tatoeages waren nooit echt populair in deze familie en dat zullen ze nooit worden. Ik ben er vaker over begonnen tegen mijn moeder, maar vaak werd het onderwerp zoveel mogelijk vermeden.
Tot afgelopen zomer.
Begin van de zomervakantie. Een vriendin en ik logeerden op de boot van mijn opa en oma. In een grappige bui vroeg ik aan mijn oma: "En oma, wat vind jij eigenlijk van tattoos?" Terwijl ik dit vroeg, keek ik mijn vriendin grappend aan, wachtend op een antwoord als: lelijk, ordinair of zoiets. In plaats daarvan kwam het antwoord: 'OH MEID! DAT WIL IK AL JAAAAREN!" Ik stopte met lachen, keek haar onderzoekend aan en zei: "Uhm, je maakt een grapje toch?" Mijn oma's gezicht lichtte op en ze vertelde dat elke keer als ze langs een shop liep, ze naar binnen wilde gaan om een tattoo te nemen, maar niet durfde. Ik geloofde er niks van. Mijn oma, een tattoo? Yeah sure.. "Vraag maar aan opa, het is echt zo." Mijn vriendin en ik keken elkaar aan en barstten in lachen uit. "Haha oma ik ook, zullen we samen gaan?!" Wij kwamen niet meer bij, maar mijn oma zei: "Ja is goed, wanneer gaan we? Ik word volgende maand 70, dan doen we het voor mijn verjaardag!"
Wow, wacht, stop, HUH?! Volgende maand? Het was een grapje, toch?
Mooi niet! Samen afgesproken: We nemen het omega teken. (Omega = de boot van mijn opa en oma, het voelde als thuiskomen, elke keer als ik op die boot was) Een muzieknoot is toch niet origineel. Ik lachte in mezelf: Dit gaat sowieso niet gebeuren, mamita haat me als ik dit vertel.
Ik kom thuis van de boot: "Mam, oma en ik nemen een tattoo!" Rustig wacht ik op haar reactie, maar ik lach in mezelf. Mama: "Mooi niet! Ik stop je kleedgeld, zakgeld en je komt het huis niet meer in!" Ik: "Haha, ik ga wel bij oma wonen." (Hier was het plan nog niet zo serieus, het waren nog steeds allemaal grapjes)
Opa's verjaardag. Daar zit ik, tussen de oudjes. Alles rustig, lekker barbeknoeien. Opeens hoor ik mijn oma roepen: "Jaaaaaaaa mijn kleindochter en ik gaan samen een tattoo nemen! Op onze voet! Esmée, laat die foto eens zien!" Terwijl ik mijn moeders kant op kijk, pak ik mijn mobiel waar de foto van het teken op staat. Mamita kijkt, op zijn zachtst gezegd, niet zo vrolijk. Ik laat het zien en weer verbazen alle oudjes me met hun reacties. "Oh wat leuk, wat schattig klein. Oh nou dat zou ik ook wel willen."
Ongelofelijk.
Na een paar gesprekken met mijn ouders, accepteren ze het feit dat ik een tattoo zal nemen ooit, maar zijn het er nog niet mee eens.
Twee weken terug. Eerste afspraak bij de tattooshop in de woonplaats van mijn oma. Huid geïnspecteerd, even gepraat met de eigenaren en wat informatie opgevraagd. Mijn hemel, wat komt er veel bij kijken. Het begon me allemaal een beetje te duizelen. Toch maakten we een afspraak, en wel voor drie dagen later.
Binnen 5 minuten zat ie erop. Ja, no turning back now! Terwijl mijn oma in de stoel ging zitten keek ik ernaar. Prachtig vind ik hem. Hopen dat mijn oma er ook geen last van heeft.
Neehoor, mijn oma heeft niet eens gemerkt dat ie gezet werd, het enige wat ze deed was kwebbelen met de mevrouw achter de balie.
Samen stappen we de shop uit, met allebei een voet ingewikkeld in plastic folie. Ik zie m'n oma stralen van blijdschap. We kijken elkaar aan en barsten in lachen uit.
Mijn familie reageert neutraal als we thuiskomen.
Nu. Mijn tattoo is bijna hersteld en geheeld. Ik ben er superblij mee en kijk vrolijk terug op deze ervaring.
Oh ja, ik woon nog steeds thuis en krijg nog steeds zakgeld! ;)
Situatie: "Mam, ik wil heel graag een tattoo. Een muzieknoot, op mijn enkel." Mama: "Grapjas, ik dacht het niet! Waarom een muzieknoot, je hebt niks met muziek." Ik: "Ja echt, ik speel piano, hou van muziek." Mama: "We hebben het er later nog wel over.."
Ja, zo begon het. Als een gesprek eindigt met: "We hebben het er later nog wel over" weet je eigenlijk al genoeg. Mooi niet dat dat gaat gebeuren. Het is een manier van ouders om het gesprek uit te stellen, zodat ze tijd hebben om te verwerken wat er net gezegd is. Maar als ik iets wil, wil ik het en wel nu!
Tatoeages waren nooit echt populair in deze familie en dat zullen ze nooit worden. Ik ben er vaker over begonnen tegen mijn moeder, maar vaak werd het onderwerp zoveel mogelijk vermeden.
Tot afgelopen zomer.
Begin van de zomervakantie. Een vriendin en ik logeerden op de boot van mijn opa en oma. In een grappige bui vroeg ik aan mijn oma: "En oma, wat vind jij eigenlijk van tattoos?" Terwijl ik dit vroeg, keek ik mijn vriendin grappend aan, wachtend op een antwoord als: lelijk, ordinair of zoiets. In plaats daarvan kwam het antwoord: 'OH MEID! DAT WIL IK AL JAAAAREN!" Ik stopte met lachen, keek haar onderzoekend aan en zei: "Uhm, je maakt een grapje toch?" Mijn oma's gezicht lichtte op en ze vertelde dat elke keer als ze langs een shop liep, ze naar binnen wilde gaan om een tattoo te nemen, maar niet durfde. Ik geloofde er niks van. Mijn oma, een tattoo? Yeah sure.. "Vraag maar aan opa, het is echt zo." Mijn vriendin en ik keken elkaar aan en barstten in lachen uit. "Haha oma ik ook, zullen we samen gaan?!" Wij kwamen niet meer bij, maar mijn oma zei: "Ja is goed, wanneer gaan we? Ik word volgende maand 70, dan doen we het voor mijn verjaardag!"
Wow, wacht, stop, HUH?! Volgende maand? Het was een grapje, toch?
Mooi niet! Samen afgesproken: We nemen het omega teken. (Omega = de boot van mijn opa en oma, het voelde als thuiskomen, elke keer als ik op die boot was) Een muzieknoot is toch niet origineel. Ik lachte in mezelf: Dit gaat sowieso niet gebeuren, mamita haat me als ik dit vertel.
Ik kom thuis van de boot: "Mam, oma en ik nemen een tattoo!" Rustig wacht ik op haar reactie, maar ik lach in mezelf. Mama: "Mooi niet! Ik stop je kleedgeld, zakgeld en je komt het huis niet meer in!" Ik: "Haha, ik ga wel bij oma wonen." (Hier was het plan nog niet zo serieus, het waren nog steeds allemaal grapjes)
Opa's verjaardag. Daar zit ik, tussen de oudjes. Alles rustig, lekker barbeknoeien. Opeens hoor ik mijn oma roepen: "Jaaaaaaaa mijn kleindochter en ik gaan samen een tattoo nemen! Op onze voet! Esmée, laat die foto eens zien!" Terwijl ik mijn moeders kant op kijk, pak ik mijn mobiel waar de foto van het teken op staat. Mamita kijkt, op zijn zachtst gezegd, niet zo vrolijk. Ik laat het zien en weer verbazen alle oudjes me met hun reacties. "Oh wat leuk, wat schattig klein. Oh nou dat zou ik ook wel willen."
Ongelofelijk.
Na een paar gesprekken met mijn ouders, accepteren ze het feit dat ik een tattoo zal nemen ooit, maar zijn het er nog niet mee eens.
Twee weken terug. Eerste afspraak bij de tattooshop in de woonplaats van mijn oma. Huid geïnspecteerd, even gepraat met de eigenaren en wat informatie opgevraagd. Mijn hemel, wat komt er veel bij kijken. Het begon me allemaal een beetje te duizelen. Toch maakten we een afspraak, en wel voor drie dagen later.
Binnen 5 minuten zat ie erop. Ja, no turning back now! Terwijl mijn oma in de stoel ging zitten keek ik ernaar. Prachtig vind ik hem. Hopen dat mijn oma er ook geen last van heeft.
Neehoor, mijn oma heeft niet eens gemerkt dat ie gezet werd, het enige wat ze deed was kwebbelen met de mevrouw achter de balie.
Samen stappen we de shop uit, met allebei een voet ingewikkeld in plastic folie. Ik zie m'n oma stralen van blijdschap. We kijken elkaar aan en barsten in lachen uit.
Mijn familie reageert neutraal als we thuiskomen.
Oh ja, ik woon nog steeds thuis en krijg nog steeds zakgeld! ;)
Mijn probleem met plannen
Tentamenweek. Daar is ie weer. Leraren hebben het al een maand over hoe belangrijk deze week is. Ik kijk ze dan begrijpend aan, knik instemmend en ga weer verder met waar ik mee bezig was. "Plannen is belangrijk, niet alles op het laatste moment!" Ja, ja, ja.. Dat weten we allemaal allang.
Maar waarom blijft het dan zo moeilijk om het werkelijk te doen?! Planningen gaan bij mij altijd zo:
Drie weken van te voren
Planning maken welk vak ik in welke week ga samenvatten. Hoe optimistisch. Niet teveel in één week, anders red ik het nooit. Ja, dit ziet er goed uit. Dit is te doen.
Twee weken van te voren
Hmm, maar de helft afgekregen vorige week. Nee, we blijven optimistisch, ik heb tenminste íets gedaan. Ik heb al meer gedaan dan dat ik zou doen als ik geen planning had. Ja, het gaat goed. De rest kan ik nu ook nog steeds doen.
Een week van te voren
Oh crap, ik moet nog zoveel doen! Waarom heb ik dit niet eerder gedaan. Ik had woensdag tijd, en donderdag eigenlijk ook. Waarom deed ik het toen niet? *denkt terug aan woensdag* Ohja, toen ging ik mijn kast uitzoeken. *denkt terug aan donderdag* Oh.. Right, toen was ik aan het doorklikken op youtube. Herkenbaar? Je zoekt een filmpje op in youtube en voor je het weet ben je 20 filmpjes verder omdat je aan het doorklikken bent. Goed, ik heb nog een week, nu ga ik dit en dit doen.
De belangrijke week
STRESS!
Ja, zo gaat het ongeveer altijd. En ik zal er ook nooit van leren, door een keer me echt aan mijn planning te houden. Is er een oplossing voor het planningsprobleem? Ik heb hem nog niet gevonden..
To be continued...
Maar waarom blijft het dan zo moeilijk om het werkelijk te doen?! Planningen gaan bij mij altijd zo:
Drie weken van te voren
Planning maken welk vak ik in welke week ga samenvatten. Hoe optimistisch. Niet teveel in één week, anders red ik het nooit. Ja, dit ziet er goed uit. Dit is te doen.
Twee weken van te voren
Hmm, maar de helft afgekregen vorige week. Nee, we blijven optimistisch, ik heb tenminste íets gedaan. Ik heb al meer gedaan dan dat ik zou doen als ik geen planning had. Ja, het gaat goed. De rest kan ik nu ook nog steeds doen.
Een week van te voren
Oh crap, ik moet nog zoveel doen! Waarom heb ik dit niet eerder gedaan. Ik had woensdag tijd, en donderdag eigenlijk ook. Waarom deed ik het toen niet? *denkt terug aan woensdag* Ohja, toen ging ik mijn kast uitzoeken. *denkt terug aan donderdag* Oh.. Right, toen was ik aan het doorklikken op youtube. Herkenbaar? Je zoekt een filmpje op in youtube en voor je het weet ben je 20 filmpjes verder omdat je aan het doorklikken bent. Goed, ik heb nog een week, nu ga ik dit en dit doen.
De belangrijke week
STRESS!
Ja, zo gaat het ongeveer altijd. En ik zal er ook nooit van leren, door een keer me echt aan mijn planning te houden. Is er een oplossing voor het planningsprobleem? Ik heb hem nog niet gevonden..
To be continued...
Abonneren op:
Posts (Atom)