Situatie: "Mam, ik wil heel graag een tattoo. Een muzieknoot, op mijn enkel." Mama: "Grapjas, ik dacht het niet! Waarom een muzieknoot, je hebt niks met muziek." Ik: "Ja echt, ik speel piano, hou van muziek." Mama: "We hebben het er later nog wel over.."
Ja, zo begon het. Als een gesprek eindigt met: "We hebben het er later nog wel over" weet je eigenlijk al genoeg. Mooi niet dat dat gaat gebeuren. Het is een manier van ouders om het gesprek uit te stellen, zodat ze tijd hebben om te verwerken wat er net gezegd is. Maar als ik iets wil, wil ik het en wel nu!
Tatoeages waren nooit echt populair in deze familie en dat zullen ze nooit worden. Ik ben er vaker over begonnen tegen mijn moeder, maar vaak werd het onderwerp zoveel mogelijk vermeden.
Tot afgelopen zomer.
Begin van de zomervakantie. Een vriendin en ik logeerden op de boot van mijn opa en oma. In een grappige bui vroeg ik aan mijn oma: "En oma, wat vind jij eigenlijk van tattoos?" Terwijl ik dit vroeg, keek ik mijn vriendin grappend aan, wachtend op een antwoord als: lelijk, ordinair of zoiets. In plaats daarvan kwam het antwoord: 'OH MEID! DAT WIL IK AL JAAAAREN!" Ik stopte met lachen, keek haar onderzoekend aan en zei: "Uhm, je maakt een grapje toch?" Mijn oma's gezicht lichtte op en ze vertelde dat elke keer als ze langs een shop liep, ze naar binnen wilde gaan om een tattoo te nemen, maar niet durfde. Ik geloofde er niks van. Mijn oma, een tattoo? Yeah sure.. "Vraag maar aan opa, het is echt zo." Mijn vriendin en ik keken elkaar aan en barstten in lachen uit. "Haha oma ik ook, zullen we samen gaan?!" Wij kwamen niet meer bij, maar mijn oma zei: "Ja is goed, wanneer gaan we? Ik word volgende maand 70, dan doen we het voor mijn verjaardag!"
Wow, wacht, stop, HUH?! Volgende maand? Het was een grapje, toch?
Mooi niet! Samen afgesproken: We nemen het omega teken. (Omega = de boot van mijn opa en oma, het voelde als thuiskomen, elke keer als ik op die boot was) Een muzieknoot is toch niet origineel. Ik lachte in mezelf: Dit gaat sowieso niet gebeuren, mamita haat me als ik dit vertel.
Ik kom thuis van de boot: "Mam, oma en ik nemen een tattoo!" Rustig wacht ik op haar reactie, maar ik lach in mezelf. Mama: "Mooi niet! Ik stop je kleedgeld, zakgeld en je komt het huis niet meer in!" Ik: "Haha, ik ga wel bij oma wonen." (Hier was het plan nog niet zo serieus, het waren nog steeds allemaal grapjes)
Opa's verjaardag. Daar zit ik, tussen de oudjes. Alles rustig, lekker barbeknoeien. Opeens hoor ik mijn oma roepen: "Jaaaaaaaa mijn kleindochter en ik gaan samen een tattoo nemen! Op onze voet! Esmée, laat die foto eens zien!" Terwijl ik mijn moeders kant op kijk, pak ik mijn mobiel waar de foto van het teken op staat. Mamita kijkt, op zijn zachtst gezegd, niet zo vrolijk. Ik laat het zien en weer verbazen alle oudjes me met hun reacties. "Oh wat leuk, wat schattig klein. Oh nou dat zou ik ook wel willen."
Ongelofelijk.
Na een paar gesprekken met mijn ouders, accepteren ze het feit dat ik een tattoo zal nemen ooit, maar zijn het er nog niet mee eens.
Twee weken terug. Eerste afspraak bij de tattooshop in de woonplaats van mijn oma. Huid geïnspecteerd, even gepraat met de eigenaren en wat informatie opgevraagd. Mijn hemel, wat komt er veel bij kijken. Het begon me allemaal een beetje te duizelen. Toch maakten we een afspraak, en wel voor drie dagen later.
Binnen 5 minuten zat ie erop. Ja, no turning back now! Terwijl mijn oma in de stoel ging zitten keek ik ernaar. Prachtig vind ik hem. Hopen dat mijn oma er ook geen last van heeft.
Neehoor, mijn oma heeft niet eens gemerkt dat ie gezet werd, het enige wat ze deed was kwebbelen met de mevrouw achter de balie.
Samen stappen we de shop uit, met allebei een voet ingewikkeld in plastic folie. Ik zie m'n oma stralen van blijdschap. We kijken elkaar aan en barsten in lachen uit.
Mijn familie reageert neutraal als we thuiskomen.
Oh ja, ik woon nog steeds thuis en krijg nog steeds zakgeld! ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten