"It is not in the stars to hold our destiny but in ourselves" - William Shakespeare -
Bullshit... Gewoon bullshit
Vaak hoor je mensen zeggen: 'Je kan niet meer doen dan je best, als je dat gedaan hebt is het toch goed?'
Nee, zo werkt het niet. Als je met je uiterste best doen niets bereikt hebt, heb je je tijd verspild. Dan is het niet goed.
Als je na een paar keer falen je laatste kans hebt en je weet dat het misgaat, voelt het alsof het allemaal geen zin meer heeft. Waarom zou je blijven doorzetten als er gewoon nauwelijks resultaat uit komt? Doe ik iets boven mijn niveau, ligt dit boven mijn kunnen? Dit is een enge gedachte. Ik dacht altijd dat ik alles aan kon. Zo niet, dan probeerde ik nog een keer. Het feit dat je je eigen lot niet kan bepalen is vandaag maar weer eens duidelijk geworden. Hard werken resulteert niet altijd in succes, jammer genoeg. Als dit wel zo was had ik nu al een stuk meer bereikt in mijn 19-jarige leven.
Ik vraag me soms af waar het allemaal precies misging. Of nouja, waar eigenlijk niet? Na iets 3 keer over te doen heb je er eigenlijk ook wel weer genoeg van. Waarom kan een mens bepaalde dingen niet aan? Het is logisch dat sommigen harder moeten werken om hetzelfde resultaat te bereiken dan anderen. Dat is niet erg. Daar leer je van doorzetten en hard te werken. Je hoort dat dit soort mensen het meeste bereiken in het leven. Waar gaat het dan precies mis?
Andere partijen. Daar gaat het mis. Mensen die autoriteit hebben over jou, die jouw lot voor jou kunnen bepalen. Eigenlijk is dit te ziekelijk voor woorden, dat andere mensen jouw weg naar jouw doel kunnen belemmeren. Niet alleen omdat het voor deze 'zijlijn-mensen' vaak niks uitmaakt wat jij verder doet in je leven, maar ook omdat niemand je in de weg zou moeten staan voor iets wat jij graag wilt.
Soms vraag ik me dan toch af of er iets is wat ons tegenhoudt. Heeft falen te maken met onszelf? Zijn we zelf nog niet klaar voor wat er komen gaat? Het bijgelovige deel van mij zegt dan dat er iets moet zijn, een keuze die ik gemaakt hebt die niet goed voor mij zou zijn, waardoor het de stap er naartoe moeilijker gemaakt wordt door middel van falen. Of dit terecht is weet ik niet. Studeren zou een goede keuze moeten zijn, toch?
Aan de andere kant hoor ik ook vaak 'Het maakt niet uit hoe lang je erover doet, als je je doel maar haalt.' Wat is dan precies mijn doel? Want als ik hierna zou gaan studeren, zal dat ook niet moeiteloos gaan. Allemaal gedachtes gaan door mijn hoofd, zoals of ik wel de juiste keuze maak. Moet ik dit mezelf wel aan doen, wil ik weer teveel boven mijn kunnen gaan doen? Hoe leuk het me ook allemaal lijkt en hoe graag ik het ook allemaal wil, ik weet niet of dit het beste voor mij is.
Het is duidelijk dat ons lot niet altijd in onze handen ligt. Geluk is een groot deel hiervan, denk ik. Hoe lang je over het behalen van je doel doet ligt aan je eigen doorzetten. Ik denk, als je iets echt heel graag wilt, dan kom je er wel. Als je alles op alles zet, moet dat bijna wel. Je zal er in ieder geval nooit op achteruit gaan.
"I walk slowly, but I never walk backward.' - Abraham Lincoln -
Geen opmerkingen:
Een reactie posten