Vriendschap en irritaties

Vriendschap eindigt altijd met irritatie.

Zonder gaat het gewoon bijna niet. Het is al vaak voorgekomen dat ik goede vrienden was met iemand, maar door bepaalde factoren ergerde ik me aan ze. En als je hier eenmaal aan begint, is er ook geen einde aan. Elk dingetje, al is het maar de manier waarop iemand zijn veters strikt, ga je je aan ergeren.
Zo was er vroeger een vriendin die altijd overal over moest zeuren. Je kent het wel, zo iemand die overal een groot probleem van maakt en iedereen de schuld geeft behalve zichzelf. Ik zei tegen haar dat ze zich niet zo aan moest stellen en dat ik me ergerde aan de hoeveelheid zeur die ze uitbracht. Dit werd niet echt warm ontvangen en we hebben een week niet gepraat. Uiteindelijk is het weer goed gekomen, maar bij elke discussie kwam deze opmerking van mij weer terug en wenste ik het nooit gezegd te hebben.
Sinds wanneer kunnen goede vrienden dit soort dingen niet meer tegen elkaar zeggen? Waarom zijn mensen gelijk op hun teentjes getrapt als je alleen maar je mening geeft? Misschien hebben ze nog gelijk ook, dus moet je zelf eens na gaan denken.
Zo bedacht mijn leuke mentor eens een gezellig vriendinnenspel. We moesten allemaal eigenschappen opschrijven op kaartjes (goede en slechte). Nadat wij in een grappige bui allemaal roteigenschappen als arrogant, onzeker, bitchy etc opgeschreven hadden, hoorden we dat we ze uit moesten delen aan de rest van je groep. Tsja, dan krijg je van je vriendinnen allemaal kuteigenschappen en je weet dat er een kern van waarheid in moet zitten, anders waren ze wel aan iemand anders gegeven. Zo ontstond er weer ruzie, want 1 van de meiden was niet zo blij toen ze het kaartje 'arrogant' kreeg. En natuurlijk kwam dit ook weer elke ruzie terug. Goede zet, topmentor!

Toch is het vreemd. Als je echt goede vriendinnen bent, zouden jullie tegen een stootje moeten kunnen. Als 1 van de twee een grote fout maakt en je bent hierdoor erg boos of teleurgesteld, zou je je er overheen moeten kunnen zetten en excuses moeten aanvaarden. Diegene weet ook dat ie een fout gemaakt heeft, dat is de reden waarom hij zijn best doet om het goed te maken. Als het hem niets kon schelen deed diegene geen moeite voor jou. Soms moet je je trots aan de kant zetten voor goede vriendschap.

De eerder beschreven vriendin in nu geen vriendin meer. Zoals ik al zei, als je je eenmaal irriteert komt er geen einde aan en heeft het geen zin meer. Soms moet je mensen loslaten, zijn het niet de juiste personen voor jou. Dat kan lullig zijn voor de ander als diegene dat niet vindt. Maar vaak, als jij het niet ziet zitten, dan voelt diegene hetzelfde. Je moet mensen eerst leren kennen voordat je weet of je iets 'in common' hebt en als dat uiteindelijk niet zo blijkt te zijn heeft het weinig zin om rond diegene te blijven hangen. Dan kan je beter op zoek gaan naar mensen waar je het wel goed mee kan vinden. Twee jaar geleden ben ik hierachter gekomen en zag ik wie mijn echte vrienden waren, en dat zijn ze nog steeds. Bepaalde mensen spreek je bijna nooit, maar als je ze weer ziet is het geen moment ongemakkelijk en ga je gewoon verder waar je de vorige keer gebleven bent. Dat zijn je echte vrienden. Zij hoeven niet te vragen hoe het met school gaat, of wie je op het moment aan het daten bent. Dat weten ze allang, ook al heb je ze lang niet gezien. Ze zien het gelijk wanneer je je irriteert, zeker als het door hun komt. En echte vrienden houden dan niet op, die irriteren je de rest van de dag juist extra! :')